چه ميشد گر دل آشفته من به شهر چشم تو عادت نمي كرد

   واي كاش از نخست آن چشمهايت مرا آواره غربت نمي كرد

   چه زيبا بود اگر مرغ نگاهت ميان راز چشمان تو ميماند

  تو مي ماندي و او هم مثل يك كوچ زباغ ديدهات هجرت نمي كرد

  نگاهم مثل يك مرغ مهاجر به دنبال حضورت كوچ مي كرد

  به غير از انتظارت قلب من را كسي اينگونه بي طاقت نمي كرد

 دلم از ژشت يك تنهايي زرد نگاهش رابه چشمان تو مي دوخت

 تقـــــــــدیم به :دو دل تنها